I Nagroda

mgr inż. arch. Łukasz Rossa

Tytuł pracy: Architektoniczny wyraz biblioteki akademickiej jako element budujący tożsamość kampusu uniwersyteckiego. Nowa Biblioteka Główna na terenie kampusu Politechniki Warszawskiej 

Promotorzy: dr inż. arch. Krystian Kwieciński, mgr inż. arch. Sławomir Kowal

Uzasadnienie jury:

Nagrodę przyznano za dojrzałe i eleganckie rozwiązania zarówno w warstwie urbanistycznej, jak i architektonicznej. Autor zlokalizował projektowaną bibliotekę na styku kampusu Politechniki Warszawskiej i Śródmieścia Warszawy – dwóch odmiennych układów urbanistycznych. Doskonale rozpoznając kontekst przestrzenny, zredefiniował model współczesnej biblioteki jako miejsca spotkań, wymiany myśli i eksperymentów, a także przestrzeni do pracy zespołowej i interdyscyplinarnej. Logiczny układ funkcjonalny umożliwia intuicyjne użytkowanie obiektu, a eksperymentalna fasada, zaprojektowana jako platforma testowania nowych materiałów i technologii, uczestniczy w tworzeniu wiedzy i komunikuje znaczenie Politechniki. Jury doceniło warsztat i rzemiosło architektoniczne widoczne we wszystkich elementach projektu.

 Fot. Krzysztof Koszewski

Wyróżnienie równorzędne

mgr inż. arch. Monika Pogwizd (obecnie asystentka w Zakładzie Architektury Środowiska Zamieszkania WAPW)

Tytuł pracy: Proces degradacji w kształtowaniu architektury. Projekt Przekształceń dawnego zespołu rezydencjonalnego w Siestrzechowicach.

Promotorzy: dr inż.arch. Maciej Miłobędzki, dr inż. arch. Ewelina Gawell 

Uzasadnienie jury:

Jesteśmy w niezwykłym momencie historii. Lata pokoju, wolności i wzrostu gospodarczego kraju stawiają przed młodymi architektami wyjątkowe szanse. Możliwości, których obiektywnie nie mieli ich poprzednicy przez wiele pokoleń. Ten potencjał przyszłość skłania do spoglądania w przeszłość.

To właśnie w warstwie architektury robi w swojej pracy dyplomowej Monika Pogwizd. W sposób odpowiedzialny, przemyślany i delikatny, przywraca lokalnej społeczności Dolnego Śląska ważną część jej tożsamości.

Polskie zabytki zwłaszcza poza wielkimi miastami niszczeją. Są ważną częścią lokalnej tożsamości, bardzo często skazaną zapomnienie i bez szans na fizyczne przetrwanie. Ich ochrona i adaptacja do współczesnych potrzeb łączą się z olbrzymimi kosztami.

Projekt Moniki Pogwizd zakłada rewitalizację zabytkowej architektury w oparciu o nisko kosztowe przekształcenia, które zabezpieczą zabytek i w najprostszy sposób umożliwią jego wykorzystanie przez lokalną społeczność. Historyczne ruiny mają szanse stać się na nowo użyteczne i inspirujące.

W warstwie projektowej Jury doceniło nieoczywiste dziś odkrywanie piękna w materiałach zniszczonych i noszących ślady upływu czasu. Ciekawy, choć dyskusyjny z punktu widzenia sztuki konserwacji, jest postulat zrównania w waloryzacji wartości zabytkowych wszystkich historycznych nawarstwień.

Idee i rozwiązania projektowe zawarta w projekcie są zdaniem Jury realną i wartą dyskusji propozycją przywracania tożsamości Polskim zabytkom.

 Fot. Krzysztof Koszewski