Podyplomowe studia konserwatorskie na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej mają już prawie trzydziestoletnia tradycję i dobrą markę. Kiedy w marcu 1970 roku Profesor Jan Zachwatowicz otwierał pierwsze Podyplomowe Studium Konserwacji Zabytków o jego potrzebie tak pisał w artykule na temat kształcenia konserwatorów i miejsca konserwacji zabytków w programie architektonicznych studiów dziennych:

"W ogólnym programie studiów konserwacja zabytków nigdy nie była traktowana jako przedmiot specjalizujący. Chodziło przede wszystkim o to, że architekt w wielu okolicznościach swej praktycznej działalności urbanistycznej lub architektonicznej często styka się z problemem zabytków; należy więc uświadomić go zawczasu co do wagi zabytków jako dorobku kultury, podstawowych zasad ich ochrony i konserwacji oraz roli zabytków i zespołów zabytkowych w kształtowaniu nowych układów przestrzennych, wynikających z rozwoju miast"

("Ochrona Zabytków" 1971, nr 2, s .124)

Od tamtych lat w ochronie zabytków i dziedzictwa kultury dokonał się istotny postęp metodologiczny. Postęp ten jest przede wszystkim konsekwencją szybkiego i stale poszerzającego się zakresu pojęcia "zabytek", za którym programy akademickie zazwyczaj podążają nierównomiernie. Dziś jak wiemy ochronie podlegają nie tylko pojedyncze obiekty architektury czy urbanistyki - "zabytki" - lecz kulturowa przestrzeń, środowisko wraz z historyczną tradycją miejsca w jego materialnych i niematerialnych przejawach. Współcześnie chronimy zatem różnorodne wartości, zwłaszcza w skali lokalnej, które w jednakowym co uznane zabytki stopniu są ważne dla zachowania historycznej ciągłości i tożsamości miejsc. Struktury dawne i współczesne tworzą środowisko kulturowe - wielkie bogactwo dziedzictwa regionów w kulturowym pejzażu zjednoczonej Europy.
Kształcenie w ramach Podyplomowego Studium "Ochrona Dziedzictwa Kulturowego" ma zatem na celu przekazanie współczesnej filozofii ochrony dziedzictwa historii, kształtowanie świadomości jego znaczenia w życiu współczesnym. Ukierunkowane jest na zagadnienia ochrony miast historycznych w ujęciu zintegrowanym, obejmującym zagadnienia społeczne, ekonomiczne, prawne, kulturowe i ekologiczne. Nowa filozofia ochrony w sposób szczególny dotyczy bowiem problematyki przestrzennej miast.

Program Studium obejmuje więc zagadnienia związane z kulturowym i ekonomicznym potencjałem dziedzictwa miast. Podkreśla rolę dziedzictwa w budowaniu satysfakcjonującej jakości życia lokalnych społeczności w ramach rozwijanej współcześnie urbanistycznej koncepcji zrównoważonego rozwoju miast. Przekazuje najnowszą wiedzę dotyczącą metodyki ochrony dziedzictwa kultury poprzez planowanie miejscowe. Podkreśla jego znaczenie w procesie budowy społeczeństwa obywatelskiego
Oprócz teorii ochrony zabytków i kulturowego dziedzictwa miast oraz podstaw zarządzania nimi, Słuchacze otrzymują wiedzę z zakresu historii budowy miast, historii architektury i kultury, prawa międzynarodowego w ochronie zabytków, a także komunikacji społecznej i negocjacji - niezwykle ważnych zagadnień dla efektywnej współpracy wszystkich aktorów procesu ochrony dziedzictwa kulturowego miast .

OFERTA STUDIUM KIEROWANA JEST DO:

1)architektów i urbanistów zainteresowanych problematyką ochrony dziedzictwa kulturowego miast oraz rewitalizacji zdegradowanych obszarów i struktur historycznych
2) absolwentów kierunków humanistycznych zainteresowanych badaniami i dokumentacją konserwatorską dla potrzeb ochrony w zakresie: budowli, zespołów architektonicznych, założeń i struktur urbanistycznych, krajobrazu, zespołów pałacowo-ogrodowych, cmentarzy, miejsc archeologicznych.
3) pracowników administracji samorządowej, urzędów miast, instytucji kultury, turystyki; konserwatorów i społecznych opiekunów zabytków, nauczycieli i wolontariuszy działających lokalnie na rzecz ochrony dziedzictwa.

Zapraszamy wszystkich zainteresowanych przygotowaniem fachowym lub menedżerskim, którzy pragną współtworzyć środowiska lokalne zarządzające w sposób świadomy i odpowiedzialny swoim historycznym dziedzictwem.